ຂປລ. ການເຂົ້າເປັນສະມາຊິກ ແລະ ການສ້າງປະຊາຄົມອາຊຽນ (ASEAN Community) ຖືເປັນບາດກ້າວຍຸດທະສາດທີ່ສຳຄັນຍິ່ງສຳລັບ ສປປ ລາວ ກໍຄືບັນດາປະເທດສະມາຊິກໃນພູມິພາກ. ຄວາມສຳຄັນຂອງການເຂົ້າເປັນປະຊາຄົມອາຊຽນ ຖືກແບ່ງອອກເປັນ 3 ເສົາຄ້ຳຫລັກ ຄື: ດ້ານເສດຖະກິດ(ປະຊາຄົມເສດຖະກິດອາຊຽນ - AEC), ດ້ານການເມືອງ ແລະ ຄວາມໝັ້ນຄົງ (ປະຊາຄົມການເມືອງ-ຄວາມໝັ້ນຄົງອາຊຽນ - APSC) ແລະ ດ້າວັດທະນະທຳ-ສັງຄົມ (ປະຊາຄົມວັດທະນະ ທຳ-ສັງຄົມອາຊຽນ - ASCC). 
ນັບວ່າ ເປັນເວລາດົນເຕີບ ທີ່ຄໍລຳ “ເອອີຊີ” (AEC) ໜັງສືພິມປະເທດລາວບໍ່ໄດ້ມາສະເໜີບົດກ່ຽວການສ້າງປະຊາຄົມອາຊຽນ. ດັ່ງນັ້ນ, ມື້ຂໍມານຳສະເໜີ 3 ເສົາຄ້ຳຫລັກ ແລະ ສິ່ງທ້າທາຍຂອງ ສປປ ລາວ ໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ຮັບຮູ້ນຳກັນຕື່ມ. ສຳລັບເສົາຄ້ຳອັນທີໜຶ່ງ ແມ່ນດ້ານເສດຖະກິດ (ປະຊາຄົມເສດຖະກິດອາຊຽນ - AEC) ແມ່ນການເປີດກວ້າງຕະຫລາດ ແລະ ການຄ້າ ເຮັດໃຫ້ລາວທີ່ມີປະຊາກອນປະມານ 7 ກວ່າລ້ານຄົນ ສາມາດເຂົ້າເຖິງຕະຫລາດອາຊຽນ ທີ່ມີປະຊາກອນຮວມກັນເພີ່ມຄວາມເຊື່ອໝັ້ນໃຫ້ແກ່ນັກລົງທຶນຕ່າງຊາດ ເຮັດໃຫ້ມີທຶນ, ເຕັກໂນໂລຊີ ແລະ ນະວັດຕະກຳໃໝ່ໆ ໄຫລເຂົ້າມາພັດທະນາປະເທດ; ການເຊື່ອມໂຍງ ແລະ ໂລຈິສຕິກ ຊຸກຍູ້ການປ່ຽນແປງຈາກປະເທດທີ່ບໍ່ມີທາງອອກສູ່ທະເລໃຫ້ກາຍເປັນປະເທດເຊື່ອມຈອດ ຜ່ານການພັດທະນາເສັ້ນທາງ, ລົດໄຟ ແລະ ການບໍລິການທາງຜ່ານ; ສ້າງໂອກາດໃຫ້ຜູ້ປະກອບການ ໄດ້ຫລຸດຜ່ອນອັດຕາພາສີການນຳເຂົ້າ-ສົ່ງອອກ ແລະ ອຳນວຍຄວາມສະດວກໃນການເຄື່ອນຍ້າຍສິນຄ້າ ແລະ ການບໍລິການ. 
ດ້ານການເມືອງ ແລະ ຄວາມໝັ້ນຄົງ (ປະຊາຄົມການເມືອງ-ຄວາມໝັ້ນຄົງອາຊຽນ - APSC) ແມ່ນຮັກສາສັນຕິພາບ ແລະ ສະຖຽນລະພາບອາຊຽນ ຢຶດຖືຫລັກການບໍ່ແຊກແຊງກິດຈະການພາຍໃນຂອງກັນ ແລະ ກັນ ແລະ ການແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ່ງໂດຍຮູບແບບສັນຕິວິທີ; ເພີ່ມອຳນາດການຕໍ່ລອງໃນເວທີໂລກ, ການຮວມໂຕກັນເປັນກຸ່ມເຮັດໃຫ້ອາຊຽນມີສຽງທີ່ດັງຂຶ້ນ ແລະ ມີອຳນາດຕໍ່ລອງກັບບັນດາມະຫາອຳນາດ ຫລື ອົງການຈັດຕັ້ງສາກົນ  (ເຊັ່ນ: ຈີນ, ອາເມລິກາ, EU); ການຮ່ວມມືຕ້ານອາຊະຍາກຳຂ້າມຊາດ ຊ່ວຍກັນແກ້ໄຂບັນຫາຢາເສບຕິດ, ການຄ້າມະນຸດ, ການກໍ່ການຮ້າຍ, ແລະ ອາຊະຍາກຳທາງໄຊເບີ.
ດ້ານວັດທະນະທຳ-ສັງຄົມ (ປະຊາຄົມວັດທະນະທຳ-ສັງຄົມອາຊຽນ - ASCC) ແມ່ນການພັດທະນາຊັບພະຍາກອນມະນຸດ: ເປີດໂອກາດໃຫ້ມີການແລກປ່ຽນດ້ານການສຶກສາ, ທຶນການສຶກສາ, ແລະ ການພັດທະນາທັກສະແຮງງານໃຫ້ໄດ້ມາດຕະຖານ; ການເຄື່ອນຍ້າຍແຮງງານມີຝີມື ເຮັດໃຫ້ແຮງງານວິຊາຊີບ (ເຊັ່ນ: ແພດ, ວິສະວະກອນ, ນັກບັນຊີ, ການທ່ອງທ່ຽວ) ສາມາດໄປເຮັດວຽກໃນປະເທດສະມາຊິກອາຊຽນໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ; ການສົ່ງເສີມການທ່ອງທ່ຽວ ແລະ ວັດທະນະທຳ ແມ່ນສ້າງຄວາມເຂົ້າມາອົບອຸ່ນ ແລະ ເຂົ້າໃຈກັນລະຫວ່າງປະຊາຊົນໃນພູມິພາກ (One Vision, One Identity, One Community) ແລະ ຊຸກຍູ້ການທ່ອງທ່ຽວຂ້າມແດນ; ການຮັບມືກັບວິກິດການ ແລະ ໄພພິບັດ ມີກົນໄກຮ່ວມມືກັນໃນການຊ່ວຍເຫລືອເມື່ອເກີດໄພທຳມະຊາດ ແລະ ໂລກລະບາດ. ແນວໃດກໍຕາມ, ຄວາມສຳຄັນຂອງການເຂົ້າປະຊາຄົມອາຊຽນ ບໍ່ພຽງແຕ່ຊ່ວຍໃຫ້ ສປປ ລາວ ຫລຸດຜ່ອນຄວາມໂດດດ່ຽວທາງດ້ານພູມສາດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນ “ກະລາດ ແລະ ເຄື່ອງມື” ທີ່ສຳຄັນໃນການຍົກລະດັບເສດຖະກິດ-ສັງຄົມ, ພັດທະນາຊີວິດຄວາມເປັນຢູ່ຂອງປະຊາຊົນ, ແລະ ເຮັດໃຫ້ປະເທດຊາດສາມາດເຕີບໂຕໄປຄຽງຄູ່ກັບພູມິພາກ ແລະ ສາກົນຢ່າງຍືນຍົງ.
ເຖິງວ່າການເຂົ້າຮ່ວມປະຊາຄົມອາຊຽນ ຈະນຳເອົາໂອກາດມະຫາ ສານມາໃຫ້, ແຕ່ ສປປ ລາວ ກໍຕ້ອງຜະເຊີນກັບສິ່ງທ້າທາຍ ແລະ ຂໍ້ເສຍປຽບ ທີ່ສຳຄັນໃນຫລາຍດ້ານ ຍ້ອນລະດັບການພັດທະນາ ແລະ ຕົ້ນທຶນທາງເສດຖະກິດ-ສັງຄົມທີ່ຍັງມີຄວາມແຕກຕ່າງຈາກຫລາຍປະເທດສະມາຊິກ. ໜຶ່ງໃນນັ້ນ, ຄວາມສາມາດໃນການແຂ່ງຂັນທາງດ້ານເສດຖະກິດທີ່ຍັງຕ່ຳ; ການນຳສິນຄ້ານຳເຂົ້າ ເມື່ອມີການຫລຸດຜ່ອນ ຫລື ຍົກເວັ້ນພາສີ (AFTA/AEC), ສິນຄ້າຈາກປະເທດທີ່ມີຖານການຜະລິດໃຫຍ່ ແລະ ຕົ້ນທຶນຕ່ຳກວ່າ (ເຊັ່ນ: ໄທ, ຫວຽດນາມ, ອິນໂດເນເຊຍ) ເຂົ້າມາຕີຕະຫລາດລາວ ເຮັດໃຫ້ຜູ້ປະກອບການ ແລະ ວິສາຫະກິດຂະໜາດນ້ອຍ-ກາງ (SMEs) ຂອງລາວແຂ່ງຂັນໄດ້ຍາກ; ຖານການຜະລິດ ແລະ ຫັດຖະກຳພາຍໃນຍັງອ່ອນແອ ການຜະລິດສ່ວນໃຫຍ່ຍັງເປັນການສົ່ງອອກວັດຖຸດິບ ຫລື ຜະລິດຕະພັນກະສິກຳດິບ ທີ່ບໍ່ທັນໄດ້ແປຮູບ ເຮັດໃຫ້ມີມູນຄ່າເພີ່ມຕ່ຳ. 
ເຖິງວ່າຈະມີການພັດທະນາເສັ້ນທາງ ແລະ ລົດໄຟ, ແຕ່ການເປັນປະເທດທີ່ບໍ່ມີທາງອອກສູ່ທະເລ (Land-locked) ເຮັດໃຫ້ຕົ້ນທຶນການຂົນສົ່ງສິນຄ້າຂ້າມແດນ ແລະ ການສົ່ງອອກຍັງສູງກວ່າປະເທດທີ່ມີທາງອອກສູ່ທະເລ. ລະບົບສາທາລະນຸປະໂພກ: ລະບົບ ພື້ນຖານໂຄງລ່າງ, ພະລັງງານ, ແລະ ການເຊື່ອມຕໍ່ດີຈິຕອນ ໃນເຂດຊົນນະບົດຍັງບໍ່ທັນທົ່ວເຖິງ; ທັກສະ ແລະ ຝີມືແຮງງານ: ແຮງງານລາວສ່ວນໃຫຍ່ຍັງເປັນແຮງງານທີ່ໃຊ້ແຮງງານກາຍ, ແຮງງານມີຝີມືເຊັ່ນ: ວິສະວະກອນ, ແພດໝໍ, ນັກການເງິນ ຫລື ນັກເຕັກໂນໂລຊີ ຍັງມີຈຳນວນຈຳກັດ. ກຳແພງດ້ານພາສາ ແລະ ເຕັກໂນໂລຊີ ການນຳໃຊ້ພາສາອັງກິດ (ພາສາທາງການຂອງອາຊຽນ) ແລະ ທັກສະດ້ານດີຈິຕອນ ຂອງກຳລັງແຮງງານ ແລະ ພະນັກງານພາຍໃນຍັງຕ່ຳກວ່າ ສະເລ່ຍຂອງພູມິພາກ; ການສູນເສຍແຮງງານ ການເປີດເສລີການເຄື່ອນຍ້າຍແຮງງານມີຝີມື ອາດເຮັດໃຫ້ຄົນເກັ່ງໆ ຫລື ແຮງງານຝີມືດີຂອງລາວຍ້າຍໄປເຮັດວຽກຢູ່ປະເທດທີ່ມີຄ່າຈ້າງສູງກວ່າ. 
ງົບປະມານ ແລະ ຊັບພະຍາກອນຈຳກັດ ການເຂົ້າຮ່ວມກອງປະຊຸມ, ໂຄງການຮ່ວມມື, ແລະ ການເປັນປະທານອາຊຽນ ຕ້ອງນຳໃຊ້ງົບປະມານ ແລະ ບຸກຄະລາກອນມະຫາສານ ທີ່ເປັນພາລະທາງດ້ານການເງິນຂອງປະເທດ;  ລະບົບກົດໝາຍ, ລະບຽບການດ້ານການຄ້າ-ການລົງທຶນ, ແລະ ກົນໄກການບໍລິຫານຂອງລາວ ບາງຢ່າງຍັງປັບໂຕບໍ່ທັນກັບມາດຕະຖານອາຊຽນ ຫລື ມີຄວາມຊັກຊ້າໃນການປະຕິບັດ. ແນວໃດກໍຕາມ: ຂໍ້ເສຍປຽບ ແລະ ສິ່ງທ້າທາຍເຫລົ່ານີ້ ເປັນສິ່ງທີ່ຕ້ອງໄດ້ສຸມໃສ່ປັບປຸງ ໂດຍສະເພາະການຢຸດການສົ່ງອອກວັດຖຸດິບ, ການຍົກລະດັບທັກສະແຮງງານ ແລະ ການສຶກສາ, ແລະ ການປັບປຸງສະພາບແວດລ້ອມການດຳເນີນທຸລະກິດ ເພື່ອໃຫ້ສາມາດເກັບກ່ຽວຜົນປະໂຫຍດຈາກການເຂົ້າຮ່ວມປະຊາຄົມອາຊຽນໄດ້ຢ່າງເຕັມທີ່.