*ແຂວງໄຊຍະບູລີຂຶ້ນຊື່ເມືອງຊ້າງໂດຍມີຊ້າງບ້ານ ແລະ ຊ້າງປ່າຍັງຫລົງເຫລືອຢູ່ ຈໍານວນຫລາຍຮ້ອຍເຊືອກ ເຊິ່ງທຸກໆປີເພີ່ນມັກ ຈັດງານບຸນຊ້າງ ເພື່ອສົ່ງເສີມການອະນຸລັກຮັກສາຊ້າງ ແລະ ຍູ້ແຮງການທ່ອງທ່ຽວ ພາຍໃນແຂວງອີກດ້ວຍ ແຕ່ແນວໃດກໍດີ ແຂວງ ດັ່ງກ່າວ ບໍ່ພຽງມີແຕ່ກິດຈະກໍາບຸນຊ້າງເທົ່ານັ້ນ ຫາກອໍານາດການປົກແຂວງ ຍັງໃຫ້ຄວາມສໍາຄັນ ໃນການນສົ່ງເສີມ ການທ່ອງທ່ຽວຕິດພັນ ກັບແຫລ່ງທ່ອງທ່ຽວທໍາມະຊາດ, ປະຫວັດສາດ, ວິຖີຊີວິດ ຂອງປະຊາຊົນຢ່າງຮອບດ້ານ.

ມື້ນີ້ຜູ້ຂຽນຈະນໍາສະເໜີແຫລ່ງທໍາມະຊາດນ້ຳຕົກຕາດຮຳ ຕັ້ງຢູ່ເຂດບ້ານເມືອງຮຳ ເມືອງບໍ່ແຕນ ແຂວງໄຊຍະບູລີ, ຫ່າງຈາກເທສະບານເມືອງບໍ່ແຕນ ປະມານ 5 ກິໂລແມັດ ເຊິ່ງເປັນນ້ຳຕົກຕາດ ທີ່ມີຄວາມສູງປະມານ 30 ແມັດ ເລິກ 15 ແມັດ ແລະ ກວ້າງ 30 ແມັດ ໂດຍເກີດຈາກຕົ້ນນ້ຳທໍາມະຊາດ ໄຫລຕະຫລອດປີ, ແຫລ່ງທ່ອງທ່ຽວດັ່ງກ່າວ ມີເສັ້ນທາງເຂົ້າໄປຫານ້ຳຕົກຕາດ ແລະ ສາມາດທຽວໄດ້ສອງລະດູ.

ສຳລັບການເດີນທາງໄປນ້ຳຕົກນັ້ນ ຖ້າຫາກຂີ່ລົດຈາກບ້ານເມືອງຮຳ ໄປຫາຕາດກໍໃຊ້ເວລາປະມານ 30-40 ນາທີ ດ້ວຍໄລຍະທາງປະມານ 1 ກິໂລແມັດ, ແຕ່ຖ້າຫາກຍ່າງໄປ ແມ່ນບໍ່ດົນກໍ່ຮອດ ເພາະຈະມີທາງລັດ ຍ່າງເຂົ້າໄປຕາມທາງດິນແດງ ແລະ ຂ້າມຂົວ ໄປປະມານ 50 ແມັດກໍຮອດ.

ນ້ຳຕົກຕາດແຫ່ງນີ້ ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນໄຫລມາຈາກ ສາຍພູນາກອກ, ນາກາຍ ແລ້ວໄຫລຜ່ານບ້ານເມືອງຮຳ ມາປ່ອງລົງສູ່ຕາດດັ້ງກ່າວ ເຊິ່ງມີລັກສະນະສູງຊັນ ມີສາຍນໍ້າໄຫລລົງມາ ກະທົບໃສ່ຫີນເປັນຊັ້ນໆ ເຮັດໃຫ້ມີລະອອງອາຍນ້ຳ ກະຈາຍໄປທົ່ວ ຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ ແລະ ໃນບໍລິເວັນຕາດ ອ້ອມຮອບໄປດ້ວຍ ຕົ້ນໄມ້ໃບຫຍ້າທີ່ຂຽວສົດງົດງາມ ພ້ອມທັງອາກາດທີ່ບໍລິສຸດ ນອກນັ້ນກໍຈະມີໂງ່ນຫີນ ແລະ ພະລານຫີນ ນ້ອຍໃຫຍ່ ຢ່າງຫລວງຫລາຍສະບັບກັນ ເປັນບ່ອນຢືນຖ່າຍຮູບ ໄວ້ເປັນທີ່ລະນຶກ ພ້ອມຟັງສຽງນ້ຳຕົກດັງຖາດໆ ກະທົບ ໃສ່ໂງ່ນຫີນ ໃນທ່າມກາງສາຍລົມພັດເຢັນສະບາຍ, ສ່ວນທາງດ້ານເທິງຂອງຕາດ ກໍ່ມີຕົ້ນໄມ້ນ້ອຍ-ໃຫຍ່ເປັນຮົ່ມ ໃຫ້ນັ່ງພັກຜ່ອນຍ່ອນອາລົມ ເປັນບ່ອນນັ່ງກິນເຂົ້າສາມັກຄີ ຂອງນັກທ່ອງທ່ຽວ ແລະ ສິ່ງສຳຄັນ ທັງສອງຝາກຂ້າງນ້ຳຕົກ ຈະມີປ່າໄມ້ ທີ່ປົກຄຸມດ້ວຍປ່າສົນ ແລະ ປ່າດົງດິບ.

ນອກຈາກນີ້ ກໍ່ຍັງມີສາລາ, ມີຕັ່ງເຮັດດ້ວຍປີກໄມ້ໄວ້ໃຫ້ນັ່ງຊົມຄວາມງົດງາມຂອງທຳມະຊາດ ຢູ່ທີ່ນ້ຳຕົກຢ່າງສະບາຍນຳອີກ. ນ້ຳຕົກຕາດຮຳມີຕຳນານ ທີ່ເລົ່າຄານກັນມາ ແຕ່ບູຮານນະການວ່າ: ແຕ່ກີ້ແຕ່ກ່ອນ ມີເມືອງໜຶ່ງຊື່ວ່າ: “ເມືອງທ່າໂຮງ”; ເຊິ່ງມີໜອງນ້ຳ ໃຫຍ່ແຫ່ງໜຶ່ງ ທີ່ມີຕົ້ນໄມ້ໄຜ່ ລຽນອ້ອມຈອດກັນ ເອີ້ນວ່າ: “ໜອງໄຜ່ລ້ອມ” (ປັດຈຸບັນກໍຍັງມີຊື່ວ່າ “ໜອງໄຜ່ລ້ອມ”) ເຊິ່ງເປັນທີ່ຢູ່ອາໄສ ຂອງເງືອກໂຕໜຶ່ງ. ມື້ໜຶ່ງ, ເງືອກໂຕນັ້ນ ໄດ້ປອມໂຕເປັນກະປູ ແລ້ວໄປຄາບຕີນລູກສາວພະຍາ ທີ່ກຳລັງຕ່ຳຫູກ ຢູ່ກ້ອງລ່າງເຮືອນ ແລ້ວນໍາເອົານາງ ລົງໄປທ່ານ້ຳ (ທ່ານ້ຳແຫ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງມີຊື່ວ່າ “ທ່ານາງ” ຈົນເຖິງປະຈຸບັນ). ພະຍາຈຶ່ງໄດ້ແຕ່ງໝໍມົນ ແລະ ເຖົ້າແກ່ຈຳນວນໜຶ່ງ ໄປເຮັດພິທີ ເພື່ອຊອກຫາລູກສາວ, ພວກເຂົາໄດ້ນຳຮອຍຕີນນັ້ນ ໄປຮອດທ່ານ້ຳແຫ່ງໜຶ່ງ (ເອີ້ນວ່າ: “ນ້ຳຮອຍ” ຈົນເຖິງປັດຈຸບັນ) ແລະ ສືບຕໍ່ນໍາຮອຍຕີນນັ້ນໄປ ຈົນຮອດວັງນ້ຳ ພັດເຫັນແຕ່ເສື້ອແດງ ຂອງນາງ (ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ “ວັງສະແດງ” ໃນປັດຈຸບັນ) ໝໍມົນ ແລະ ເຖົ້າແກ່ ໄດ້ນຳຮອຍໄປຈົນຄ່ຳ ເລີຍພໍ້ກະຕ່າຍຊຸມໜຶ່ງຢູ່ແກ້ງ (ເລີຍເອີ້ນວ່າ “ແກ້ງລາດກະຕ່າຍ” ຈົນເຖິງປັກຈຸບັນ). ເມື່ອພວກເຂົາ ໄປຮອດ ແກ້ງແຫ່ງໜຶ່ງ ແລະ ໄດ້ໄຕ້ທຽນ (ເລີຍເອີ້ນວ່າ “ແກ້ງທຽນ” ເປັນສະຖານທີ່ທ່ອງທ່ຽວ ຂອງເມືອງບໍ່ແຕນໃນປັດຈຸບັນ). ຈາກນັ້ນ, ກໍ່ນຳຮອຍຂຶ້ນໄປ ທາງເບື້ອງຊ້າຍ ຝ່າຍຕາເວັນຕົກ ຂອງນ້ຳຮອຍ ຝົນເລີຍຕົກຮຳ (ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ “ນ້ຳຮຳ”). ຈາກນັ້ນ, ພວກເຂົາກໍສືບຕໍ່ເດີນທາງ ໄປຕາມສາຍນ້ຳແຫ່ງນັ້ນ ຈົນໄປຮອດນ້ຳຕົກ ທີ່ສູງຊັນແຫ່ງໜຶ່ງ ແລະ ໄປຕໍ່ບໍ່ໄດ້ (ເລີຍເອີ້ນວ່າ “ນ້ຳຕົກຕາດຂອງນ້ຳຮຳ”) ອັນເປັນທີ່ມາຂອງ “ນ້ຳຕົກຕາດຮຳ” ທີ່ລືຊື່ ຂອງເມືອງບໍ່ແຕນ ຈົນເຖິງປັດຈຸບັນ. ນ້ຳຕົກຕາດຮຳ ເປັນນຳຕົກທີ່ເກີດຂຶ້ນຕາມທຳມະຊາດ ມາແຕ່ດຶກດຳບັນ ທີ່ຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຮັບການບູລະນະສ້າງສາ ໃຫ້ເປັນສະຖານທີ່ທ່ອງທ່ຽວ ຄືກັບບ່ອນອື່ນໆເທື່ອ. ນອກນັ້ນໃນບໍລິເວນຕາດ ຍັງມີພະພຸດທະຮູບ ໃຫ້ເຮົາໄດ້ກາບໄວ້ ແລະ ສັກກະລະບູຊາຕາມຄວາມເຊື່ອຖືນຳອີກ.
 ໂດຍ: ແສງສະຫວັນ

KPL