ຂປລ. ສປປ ລາວ ຍັງສືບຕໍ່ແກ້ໄຂບັນຫາລະເບີດບໍ່ທັນແຕກ (ລບຕ) ທີ່ຕົກຄ້າງຈາກສົງຄາມ ໂດຍຮ່ວມມືກັບອົງການສາກົນ ແລະ ພາກສ່ວນຕ່າງໆ ມາແຕ່ປີ 1994 ເປັນຕົ້ນມາ ເພື່ອຫລຸດຜ່ອນຜົນກະທົບຈາກ ລະເບີດບໍ່ທັນແຕກ ຕໍ່ຊີວິດ, ຊັບສິນ, ການຜະລິດ ແລະ ການພັດທະນາ.

ທ່ານ ບຸນເພັງ ສີສະຫວັດ ຫົວໜ້າຄະນະກຳມະການຄຸ້ມຄອງແຫ່ງຊາດ ເພື່ອແກ້ໄຂບັນຫາລະເບີດບໍ່ທັນແຕກທີ່ຕົກຄ້າງຢູ່ ສປປ ລາວ ໄດ້ໃຫ້ສຳພາດຕໍ່ນັກຂ່າວໃນໂອກາດເຂົ້າຮ່ວມກອງປະຊຸມທົບທວນສົນທິສັນຍາວ່າດ້ວຍການເກືອດຫ້າມລະເບີດລູກຫວ່າງ ຮອບຮຽນທີ 3 ທີ່ນະຄອນຫລວງວຽງຈັນວ່າ: ຫລັງຈາກສົງຄາມໄດ້ສິ້ນສຸດລົງມາເປັນເວລາ 60 ກວ່າປີ, ຕັ້ງແຕ່ປີ 1994 ເປັນຕົ້ນມາ ຈົນຮອດປັດຈຸບັນ, ລັດຖະບານ ສປປ ລາວ ໄດ້ຮ່ວມມືກັບອົງການຈັດຕັ້ງສາກົນ ຕັ້ງໜ້າແກ້ໄຂບັນຫາລະເບີດບໍ່ທັນແຕກທີ່ຕົກຄ້າງມາໂດຍຕະຫລອດ. ໃນສະໄໝສົງຄາມປີ 1964 ຫາ 1973, ມີການຖິ້ມລະເບີດໃສ່ຜືນແຜ່ນດິນລາວ ເຖິງ 580.000 ເທື່ອຖ້ຽວ; ຖ້າຄິດໄລ່ເນື້ອທີ່ 87.000 ກິໂລແມັດມົນທົນ, ມີລະເບີດປະມານ 2 ລ້ານກວ່າໂຕນທີ່ຖືກຖິ້ມລົງມາ. ໃນນັ້ນ, ເປັນລະເບີດລູກຫວ່ານປະມານ 270 ລ້ານໜ່ວຍ ຊຶ່ງມີເຖິງ 80 ລ້ານໜ່ວຍທີ່ບໍ່ທັນແຕກຕາມການປະເມີນທາງວິຊາການ ແລະ ໄດ້ກະຈາຍ ໄປທົ່ວທຸກພື້ນທີ່ເກືອບທຸກແຂວງທົ່ວປະເທດ.

ທ່ານ ບຸນເພັງ ສີສະຫວັດ ກ່າວຕື່ມວ່າ: ນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 1994 ເປັນຕົ້ນມາ, ພວກເຮົາໄດ້ຈັດຕັ້ງປະຕິບັດຕົວຈິງລົງເລິກຢູ່ 13 ແຂວງ. ໃນນັ້ນ, ພາກເໜືອ ແລະ ພາກກາງ-ພາກໃຕ້ ລວມມີແຂວງຫລວງພະບາງ, ຫົວພັນ, ຊຽງຂວາງ, ແຂວງວຽງຈັນ, ໄຊສົມບູນ, ນະຄອນຫລວງວຽງຈັນ, ບໍລິຄຳໄຊ, ຄຳມ່ວນ, ສະຫວັນນະເຂດ, ເຊກອງ, ສາລະວັນ ແລະ ແຂວງອັດຕະປື. ສຳລັບການເຄື່ອນໄຫວເກັບກູ້ລະເບີດບໍ່ທັນແຕກ (ລບຕ) ໄດ້ວາງຫລາຍວຽກງານຫລັກທີ່ຕ້ອງດຳເນີນໄປພ້ອມໆກັນ ຄື: ວຽກງານໂຄສະນາສຶກສາຄວາມສ່ຽງໄພ ເພື່ອເຕືອນໄພໃຫ້ພໍ່ແມ່ປະຊາຊົນ ແລະ ເດັກນ້ອຍ ໃຫ້ຮັບຮູ້ເຖິງຜົນຮ້າຍ, ຄວາມອັນຕະລາຍ ແລະ ຮູ້ຈັກວິທີປ້ອງກັນ. ວຽກນີ້ແມ່ນຫົວໃຈສຳຄັນ ໂດຍຮ່ວມມືກັບສື່ມວນຊົນທັງວິທະຍຸ, ໂທລະພາບ ນຳເນື້ອໃນເຂົ້າສູ່ຫລັກສູດໂຮງຮຽນ ແລະ ໂຄສະນາເຄື່ອນທີ່ລົງໄປແຕ່ລະທ້ອງຖິ່ນ ເພື່ອໃຫ້ຈຳນວນອຸບັດເຫດຫລຸດລົງຕາມເປົ້າໝາຍແຜນພັດທະນາເສດຖະກິດ-ສັງຄົມ (ຫລຸດລົງ 38 ຄົນຕໍ່ປີ); ວຽກງານສຳຫລວດ, ກວດກູ້ ແລະ ທຳລາຍ ມີທີມງານສຳຫລວດທັງແບບບໍ່ແມ່ນວິຊາການ ເພື່ອເກັບກຳຂໍ້ມູນຈຸດຫລັກຖານຕາມຂອບເຂດບ້ານ ແລະ ບ່ອນທຳມາຫາກິນ, ພ້ອມທັງມີທີມງານເຄື່ອນທີ່ໄວ ລົງໄປທຳລາຍໂດຍກົງເມື່ອພົບເຫັນ. ນອກຈາກນີ້, ຍັງມີການສຳຫລວດທາງດ້ານເຕັກນິກ ເພື່ອກຳນົດພື້ນທີ່ອັນຕະລາຍ ແລະ ຈັດລຽງບຸລິມະສິດໃນການກວດກູ້ 100% ຕາມງົບປະມານທີ່ມີຈຳກັດ; ວຽກງານຊ່ວຍເຫລືອຜູ້ປະສົບເຄາະຮ້າຍ ນັບແຕ່ປີ 2008 ເປັນຕົ້ນມາ ມີຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍທີ່ຖືກສຳຫລວດເຫັນ 800 ກວ່າຄົນ ຊຶ່ງສ່ວນໃຫຍ່ກວມກວ່າ 50 % ແມ່ນເດັກນ້ອຍ. ເມື່ອເກີດອຸບັດເຫດ ພວກເຮົາໄດ້ສົ່ງປິ່ນປົວຢູ່ໂຮງໝໍຢ່າງຮີບດ່ວນ ເພື່ອຊ່ວຍຊີວິດ, ຊ່ວຍເຫລືອດ້ານງານສົບສຳລັບຜູ້ເສຍຊີວິດ, ພ້ອມທັງປະສານງານກັບກະຊວງສາທາລະນະສຸກ, ສູນຟື້ນຟູ ແລະ ອົງການ NGO ຕ່າງໆ ເພື່ອຝຶກອົບຮົມວິຊາຊີບ, ໃຫ້ຄຳປຶກສາດ້ານຈິດໃຈ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາສາມາດກັບມາໃຊ້ຊີວິດໄດ້ເທົ່າທຽມກັບຄົນທົ່ວໄປ; ວຽກງານຄຸ້ມຄອງຂໍ້ມູນຂ່າວສານ ໄດ້ຕິດຕາມເກັບກຳຂໍ້ມູນ, ກວດກູ້, ທຳລາຍ, ໂຄສະນາ ແລະ ປະສານງານຮ່ວມກັບອຳນາດການປົກຄອງທ້ອງຖິ່ນທຸກຂັ້ນ (ຂັ້ນບ້ານ, ເມືອງ, ແຂວງ) ເພື່ອໜູນຊ່ວຍວຽກງານໃຫ້ມີປະສິດທິພາບສູງຂຶ້ນ.

ໂດຍ: ຢ່າຕົ່ງ

KPL